Zure depositie

Verzuring van vennen is vooral een gevolg van de neerslag van zwavel- (SO_x) en stikstofverbindingen NO_y en NH_x. Zwaveloxiden reageren in de lucht tot zwavelzuur, terwijl stikstofoxiden omgezet worden in salpeterzuur. Zwaveloxiden en ammoniak (NH₃) reageren samen tot ammoniumsulfaat, dat naast een verzurend effect ook tot vermesting leidt. De verzuring trad vooral op in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Inmiddels is de uitstoot van verzurende stoffen sterk afgenomen en worden in veel vennen tekenen van herstel waargenomen (Brouwer et al. 2009). Dit herstel werd enige jaren beperkt doordat zich in het sediment zwavel had opgehoopt. Als bodems met zwavel droogvielen, dan vond er verzuring plaats als gevolg van oxidatie van zwavel. Wateren met zwavelrijke sedimenten die periodiek geheel of deels droogvallen kenmerkten zich door een afwisseling van zure fasen na lage waterstanden en gebufferde fasen na hoge waterstanden. Tegenwoordig is de zwavelvoorraad in de meeste vennen zover uitgeput dat er nauwelijks nog verzuring optreedt in perioden van droogval. Wel is vaak het inzijggebied van vennen ontkalkt, waardoor dit geen zwakgebufferd water meer levert maar zuur grondwater en herstel van verzuring onvoldoende optreedt.